woensdag 9 mei 2018

UPDATED: Weer iets nieuws!

UPDATE! De kogel is door de kerk: Mik heeft een prao plek.

Ongeduldig als ik ben, heb ik op dinsdag de hondenopvang gebeld. We moesten per slot van rekening snel laten weten op school waar Mik zijn prao zou gaan doen, dus ik vond dat we geen tijd hadden om te wachten tot ze een keer gingen antwoorden. De meneer van de hondenopvang had denk ik zijn dag niet, want ik werd bits afgebekt met dat ze niemand aannemen voor 1 dag en zeker niet als ze onder de 18 zijn. Okej, dan weten we dat in ieder geval.

Inmiddels hadden Mik en ik ook nog een mail gestuurd naar het dierenziekenhuis hier in de stad. De chef had vrijwel direct een heel aardige mail terug gestuurd waarin ze uitlegde dat ze jammer genoeg geen plek kon bieden omdat je ook daar 18 jaar of ouder moet zijn. Het wordt namelijk geclassificeerd als een 'risico arbeidsplaats' en dan moet je onder andere in verband met de verzekering 18 jaar of ouder zijn.

Tja. En toen....
Mik had ook een mail naar het Frösö Park hotel gestuurd, dus daar heb ik op dinsdag ook naar toe gebeld. De directrice was super aardig aan de telefoon en vond het heel leuk dat Mik bij hen had aangeklopt, maar ja... als je 10 bent is het niet zo dat ze je op de stagedag zelf om een boodschap kunnen sturen. Het is dan wel raadzaam om de hele dag een begeleider mee te sturen en daar hadden ze jammer genoeg geen mankracht voor. Maar Mik was vooral heel erg welkom vanaf een jaar of 16, 17. Prima. Houden we in ons achterhoofd.

En toen antwoordde de Maxi Ica. Heel enthousiast mailtje dat Camilla Mik op 1 juni om 9 uur verwacht en dat ze er een leuke dag van gaan maken waarin Mik goed kennis kan maken met hoe het er in de winkel aan toe gaat.

Vanmiddag ontvingen we toen ook nog antwoord van de bieb in Östersund! Daar hadden we maandag nog een mail naar toe gestuurd. Hoe meer ja's hoe beter. Maar ja, toch ook wel weer sneu om nee te moeten zeggen tegen ze, want ook zij hadden een heel aardig mailtje terug gestuurd.

Mik mocht kiezen en het is de Maxi Ica geworden. Denk dat de proefies bij de delicatesse afdeling er wel wat mee te maken hebben. Heb er alle vertrouwen in dat het een hele leuke dag gaat worden.

Zolang Mik het ruitbloesje van de Maxi Ica maar niet aan hoeft. "Mam, hoe hebben ze dat nou toch kunnen verzinnen dat je zo'n bloesje aan moet op je werk...".

We gaan het meemaken! Dank voor al het duimen!!

--------------------------------------

Vandaag kwam Mik thuis met 'de Prao lap'. Say what? Juist ja, de Prao lap.

Een brief van juf over vrijdag 1 juni. Het is de bedoeling dat Mik (en alle andre leerlingen in jaar 4 en 5) die dag praktische werkervaring op gaan doen bij een werkgever hier in de buurt. Prao staat voor praktisk arbetslivs orientering. Het gaat om 1 dag en de leerlingen krijgen een rapport mee dat ze moeten invullen: wat is je werktijd, met wie heb je samengewerkt, wat waren je taken, hoe vond je het. Allemaal van die logische vragen.

Mik ziet het helemaal zitten. Hij zag zich al als steward meevliegen met de lokale vlucht naar Stockholm, of bij een grote sportzaak in de buurt rondrennen (schoenen testen, mam). De suggesties van school waren niet echt aan Mik besteed: een dagje meelopen met de kinderopvang of Therese, de schoolchef, meehelpen in de keuken.

We zijn inmiddels op drie goeie alternatieven uitgekomen en Mik heeft zijn sollicitatiemail al gestuurd: Mik hoopt heel erg dat de hondenopvang in Östersund hem met open armen zal ontvangen. Daarnaast heeft Mik nog een mail gestuurd naar de Maxi Ica en nog een naar het Frösö Park hotel. Ja maar wat nou als ze allemaal ja zeggen mam? Dan heb je mooi wat om uit te kiezen!

Ik ben heel benieuwd naar de reacties van de respectievelijke plekken. Ik hoop heel erg dat ze in ieder geval reageren....

Duimen jullie mee dat Mik een super eerste prao plek zal krijgen?

dinsdag 1 mei 2018

3 x is scheepsrecht!

Nou ja, scheepsrecht hebben ze vorige week in het ziekenhuis niet geprikt. Wel drie keer. En het viel me dit keer alles mee!

Met alle medicijnen en bloedproeven weer up-to-date verwachten ze me 'pas' in juli weer terug in het ziekenhuis. Eigenlijk eerst in juni voor de onco en dan in juli voor de volgende ronde medicijnen. Toen ik opperde dat het veel handiger is om alles ergens in juli te combineren, zou de verpleegkundige haar best gaan doen om de onco te gaan overtuigen. Maar dat is pas in juli! Of ergens daaromtrent. Eerst nog hopen andere dingen, leuke dingen!

Vanmorgen op roadtrip naar Häggenås geweest met onze zomerbanden in de achterbak. Een hele leuke collega van mij woont daar op een mooie gård. In 1 van de vele bijgebouwen staat ook een brug (voor auto's) en volgens mijn collega kon haar man niet wachten om de brug te gebruiken dus of we alsjeblieft onze banden bij hun wilden wisselen. Tuurlijk wilden we dat! Behalve handig was het vooral ook heel gezellig.

De komende weken zijn beetje van die gebroken weken met vandaag vrij, volgende week is het alweer Hemelvaart en op 6 juni is het Zwedens nationale feestdag. En dan is het alweer bijna zomervakantie!

Zal denk ik niet echt als een verrassing komen dat we dit jaar (alweer ja) naar Noorwegen gaan. De lekke tent van vorig jaar is inmiddels naar de recycle centrale en een spiksplinternieuwe en vooral ook waterdichte tent ligt klaar om gebruikt te worden. Het was het moeilijkst om te beslissen of we linksaf gaan als we Noorwegen in rijden of rechtsaf. Rechtsaf is mooi, heeeeeel mooi. Op naar de Lofoten en beyond. Linksaf is ook mooi. Jotunheimen, Sognefjord, gletsjers.

Oh ja en tussendoor ook nog even werken. En in de weekenden de fjäll in, de bergen op. Dit weekend hebben we onze eerste berghike al gedaan in Bydalen.

There's no reason to look back when you have sooooo much to look forward to!

vrijdag 20 april 2018

Het zit erop!

Pff! Ik heb het weer gehad voor een paar maanden! Alleen volgende week nog even. En dan ben ik weer 'good to go' voor minstens 3 maanden.

Vandaag had ik weer een controle afspraak met mijn grote vriend de rugchirurg. Waar ik bij de verschillende oncologen die ik tref iedere keer obstinaat word van hun 'patiënten-blik', zie ik uit naar mijn afspraak met de rugchirurg. Als ik dan toch naar het ziekenhuis moet voor controle, dan graag naar hem!

Het controle circus was direct na de operatie een driemaandelijks fenomeen waarbij ik zowel een onco als de rugman iedere keer trof, na ettelijke MRI's en CT's en röntgenfoto's. Inmiddels is het allemaal een beetje uitgespreid en zie ik de onco nu iedere 4 maanden en de rugman maakte me blij door te zeggen dat we de volgende afspraak pas voor oktober hebben staan. En tussendoor heb ik dan iedere drie maanden een afspraak met de verpleegkundige op oncologie voor de nodige medicijnen.

De rugman is al vanaf het moment dat ik in Umeå in het ziekenhuis belandde dezelfde. Maar bij de oncologen ligt dat anders, daar heb ik inmiddels een stuk of 4 oncologen getroffen en ik vind ze stuk voor stuk communicatief minder begaafd. Zou het aan het vak liggen? Aan het type mens dat oncoloog wordt? Of wellicht aan mijn oren? Ik mis bij allemaal dat ze naar mij als mens luisteren. Het komt op mij over dat ze alleen maar naar een patiënt kijken.

Waar mijn rugman snapt dat ik het fijn vind om te horen dat ik gewoon zo door kan gaan als ik nu doe, doorgaan met genieten, met veel de hort op, met werken bij de kommun en in ons eigen bedrijf, gewoon... met vieren dat er in het leven heel veel avonturen te beleven zijn, daar blijven de onco's ieder voor zich steken in het vertellen dat er echt nog een stukje tumor zit en dat die vast wel weer een keer actief zou kunnen gaan worden en dat de kankercellen dan misschien zich wel zouden kunnen gaan verspreiden.

Wellicht zijn ze het verplicht om te zeggen dat het misschien nu dan wel goed gaat, maar dat dit niet de garantie geeft dat het goed blijft gaan. En ik snap dat. Ik snap dat er geen garanties zijn. Maar die zijn er voor niemand toch?

Ik weet dat het er zit. Ik ben dankbaar voor alle goeie zorgen. Want no matter hoe communicatief minder bedeeld ik de oncologen vind, natuurlijk ben ik enorm blij dat ze hun kennis inzetten om te zorgen dat ik zo van het leven kan genieten als ik nu doe.

Maar ik heb niet nodig dat ze me iedere keer zeggen dat het misschien in de toekomst anders zou kunnen gaan worden. Wie weet wat de toekomst brengen gaat? Yep, ik heb dit natuurlijk al tegen alle 4 de oncologen gezegd, maar geloof niet dat ze helemaal snapten waar ik het over had.

Ik ben blij met de seal of approval van de rugman, ik vier vandaag nóg een tikkie meer dat ik een bevoorrecht mens ben!

En die onco's? Ach, dat zien we wel weer tegen de tijd dat de volgende afspraak ingepland staat.

Goed weekend allemaal!


vrijdag 6 april 2018

Egoïst

Een week geleden stonden we op het punt om naar Nederland te reizen en nu zijn we al weer bijna 24 uur terug. Thuis.

In onze bijna 4 jaar in Zweden zijn we nu 3 keer voor een whirlwind bezoek naar Nederland gereisd en dit was de eerste keer dat ik echt voelde dat ik op bezoek was. Dit keer viel het me zo duidelijk op hoe druk het is, hoeveel auto's er rijden (is er nog een tijd waarop het geen spits is?), hoeveel mensen er zijn en hoe hard ze praten. 

We hebben het heerlijk gehad hoor, daar niet van. We zijn schandelijk verwend met liefdevol uitgezochte verrassingen, verrukkelijke feestmaaltijden en zelfs ook met goed weer om maar wat te noemen. Amsterdam liet zich van haar zonnige kant zien en al slalommend tussen de Duitsers was ook het Egmondse strand schitterend. Al waren de wereldberoemde bollen nog niet in volle bloei, de narcissen stonden stralend langs de kant van de weg lente-achtig te wezen. 

Ik betrapte mezelf erop dat er toch weer stiekem in mijn hoofd geslopen was dat het misschien wel een beetje egoïstisch van me is dat ik verhuisd ben naar het buitenland. Ver weg van familie. Niet op koffiedrink afstand. Niet op makkelijke rijafstand om even de heg te kunnen snoeien of om iets anders nuttigs voor de ander te kunnen doen. 

De dagen die we samen doorgebracht hebben waren weer heel speciaal. Dierbaar en luxe dat we dit kunnen doen. Maar toch ook weer zo heerlijk om terug te gaan, terug naar huis. Want zo voelt het. Nu is huis, nee, thuis hier. In Zweden. Is dat dan voor altijd zo? Ik weet het niet. Maar het is in ieder geval niet meer in Nederland, dat is een ding dat zeker is voor mij.

Ben ik een egoïst omdat ik mijn eigen verlangen heb gevolgd en naar het buitenland ben verhuisd? Maakt het me egoïstisch dat ik mijn eigen weg volg? Nee, ik denk het niet. Ik woon toevallig hier, maar dat verandert niks aan mijn gevoel van houden van. Ik ben er en zo niet direct, dan ben ik onderweg als je me nodig hebt! 

Ik ben thuis. En ik ben een bevoorrecht mens met zoveel moois hier en in Nederland. En everywhere else!