zaterdag 2 december 2017

Wat zal ik zeggen

Het is inmiddels ruim 3 maanden geleden dat ik begonnen ben in mijn baan bij Östersunds kommun. Drie volle maanden met wennen aan het werk, aan de collega's (en zij aan mij I guess) en aan de omgeving. Het is een hele mond vol:  ik werk als kommunvägledare bij Östersunds kommun. Een naam die de lading wel dekt want op heel veel verschillende manieren wijzen we bij het Kundcenter mensen de weg.

In mijn (beperkte) ervaring is het niet een job die je binnen een paar weken in de vingers hebt. Tuurlijk, ik weet nu hoe ik de telefoon op moet nemen. Believe me, voor een non-kundcenter person als ik ben, was dat best even wennen: welke knopjes gebruik je wanneer en op welke van de 3 computerschermen wil je welke systemen alvast klaar hebben staan. In het Kundcenter zijn in totaal 4 expert antwoord groepen. Afhankelijk van op welke knop je drukt wanneer je naar het Kundcenter belt, kom je bij de respectievelijke antwoord groep terecht. Of bij Ej Val - geen keus. Dan kom je bij de eerst beschikbare kommunvägledare terecht.

Ik werk in de antwoord groep die zich bezig houdt met vragen over sociale steun en zorg en let me tell you dat het een heel breed gebied is. Van hoe zit het met de schoonmaker die vandaag mijn ramen zou komen poetsen tot mensen die hulp zoeken omdat ze ongerust zijn over iemand, mensen die bellen omdat ze het economisch niet rond krijgen en financiële steun van de kommun willen aanvragen en familieleden die hulp zoeken voor hun ouders. En dan nog een massa vragen daar omheen. En dat kan dan zowel via de telefoon, maar ook via een real life visit want het Kundcenter is elke dag open van 8 uur 's morgens tot 5 uur 's middags. Dus kan zomaar zijn dat er een rij mensen bij de receptie staat die een voor een (sommigen in hun beste Zweeds) uit proberen te leggen dat ze een onderkomen zoeken of hulp nodig hebben met de financiën of dat ze een bezoek willen plannen bij de sociale dienst. Of nog iets heel anders. En dan heb ik het alleen nog maar over de avonturen die ik beleef als ik voor mijn 'eigen' antwoord groep werk.

Soms moet je ook invallen voor de andere antwoord groepen, omdat ze vergadering hebben of op planeringsdag zijn. En dan is ieder telefoontje of bezoek helemaal een avontuur. Behalve onze antwoord groep zijn er nog 3 andere groepen: cultuur en vrije tijd, alles met school en alles met straten/bouwgebeuren en de rest.

Je treft blije mensen, boze mensen, paniekerige mensen, verdrietige mensen, gezellige mensen, dankbare mensen, kort-af doenerige mensen en mensen die het bellen naar het Kundcenter slechts zien als een onnodige stap op weg naar hun doel.

Ik tref het met mijn collega's.

En de rest? Wat zal ik zeggen...... een avontuur.

zaterdag 11 november 2017

Was dat even schrikken...

Het is een stralende dag. Strakblauwe hemel, 5 graden onder nul en wie weet gaat het nog wel sneeuwen vandaag. Miks verjaarspartij is inmiddels in volle gang: het hele spul zit binnen te genieten van de film Grote Vriendelijke Reus (maar dan wel in het Zweeds natuurlijk) en wij vermaken ons in de keuken met alle commentaren die vanuit de woonkamer komen.

Het voelt alsof ik sinds gisterochtend nog een beetje extra wil vieren. Het was namelijk zo: op donderdagavond na Miks langlauftraining hadden we de post van die dag mee naar binnen genomen. Ik opende een brief van het ziekenhuis en daar stond in dat ze me voor een röntgenonderzoek van mijn longen wilde zien op 14 november. Huh? Wat? Hoezo? Nooit eerder gehad, is nooit eerder over gesproken, hoezo nu dit?

Het eerste wat ik dacht "ach zal wel foutje zijn". Maar toch. Kon het niet helpen dat ik toch ergens diep van binnen iets onrustigs voelde. Stel je nou voor. Nee, het is vast een foutje. Maar als het nou toch. Nee, ze hebben het mis met deze brief. Afijn.

De volgende ochtend meteen aan het bellen gegaan met mijn oncologieverpleegkundige. Mijn hart klopte toen toch wel bijna in mijn keel kan ik je zeggen. Op het moment dat ik voor de 3e keer probeerde haar aan de lijn te krijgen, belde er een juf van de afdeling rugchirurgie. Oh ja mevrouw, goed dat ik u spreek want dat van dat röntgenonderzoek dat was een foutje hoor. Ik heb het onderzoek afgeboekt. Pffffffffffffffffffff...... de opluchting! Ook al had ik mezelf wijs gemaakt dat het vast allemaal berustte op een fout, was het een volwaardig tissuemoment toen ik hoorde dat het inderdaad een foutje van de afdeling rugchirurgie was.

Geloof niet dat de mevrouw zich helemaal realiseerde wat de brief bij mij teweeg had gebracht. Ja, miscommunicatie. Ik heb het afgeboekt. Fijne dag. Dag mevrouw. En weg was ze. Opgehangen had ze. Ik weet niet wat ik nou nog meer van haar verwacht had. Alhoewel: iets meer compassie. Iets meer van "goh mevrouw, ik begrijp nu hoe vervelend het voor u geweest moet zijn". Nope. Niks.

Ach ja. Het is afgeboekt. Het is pas ergens diep in het nieuwe jaar dat ik weer een keer voor de gebruikelijke onderzoeken naar het ziekenhuis hoef.

Dus vandaag vier ik weer. Nee, nóg meer! Want het is het waard, voor mij is het leven (en de liefde!) het zo waard om gevierd te worden!

donderdag 26 oktober 2017

Laten we vieren...

Ik kreeg vandaag een herinnering voorgeschoteld van Facebook van een jaar geleden. Iets met een steen van mijn hart. En daar realiseerde ik me nog maar weer eens dat ik een heel bevoorrecht mens ben.

Het is inmiddels alweer ruim 2 maanden dat ik met plezier werk als kommunvägledare in Östersunds kommun. Ik word omringd door collega's die zich niet laten afschrikken door mijn manier van werken (tot nu toe niet in ieder geval), mijn werk leidt me vrijwel dagelijks in avontuurlijke situaties en ik heb het beste thuisfront dat ik me wensen kan.

Waarom dan toch een blog? Om mezelf erop attent te maken dat ik geniet van het moois wat me gegeven wordt. We wonen in een mooi en rustig deel van de wereld, mijn lieven zijn de liefsten en gezond en gelukkig en de eerste sneeuw is alweer gevallen. En: we hebben een mooie tijd voor ons om weer allemaal plannen te gaan maken voor de toekomst. Want om nou te zeggen dat we nu voor eens en voor altijd gesetteld zijn, is ook weer zo wat.

Ondertussen staan de net gebakken pepernoten af te koelen op het aanrecht. Mik heeft morgen feestelijke afsluiting voordat de herfstvakantie begint. 's Middags gaat het hele spulletje film kijken en dan neemt iedereen iets gezelligs mee. Mik gaat met oer-Hollandse in Zweden gebakken kruidkoek en pepernoten naar school.

En ik? Ik ga morgen naar mijn allereerste Medarbeterdag. Nou ja, is eigenlijk een Medarbeterhalvadag. Östersunds kommun organiseert eens in de 2 jaar deze bijeenkomsten. Eerst een praatje van de kommundirecteur en dan komt Klas Hallberg voor een presentatieverhalig iets. Alle 5200 medewerkers van de kommun zijn uitgenodigd. Ze komen niet allemaal tegelijk hoor, we zijn ingedeeld in groepen zodat het zo'n 500 mensen per keer zijn.

Het leven is mooi. Met avontuur. Met plannen. En vooral met vieren. Vieren van al het moois dat me gegeven wordt! Dank jullie wel!

PS en de belastingdienst? Het lijkt erop dat we er bijna mee klaar zijn! Laat ik het niet te hard zeggen, maar we hebben vandaag een brief ontvangen van ze dat de aanslag van 1.094 euro komt te vervallen. Wat? Ja echt! En ze schrijven ook nog dat we juist nog geld terug krijgen. Mmmh... ik ben benieuwd. Eerlijkheid duurt het langst zeggen ze. En hierin heb ik heeeeeeeeeeel veel geduld!

zaterdag 7 oktober 2017

Wat nú weer??

Da's mijn eerste gedachte bij alweer een blauwe envelop uit Nederland. Of althans, in dit geval was het éindelijk een blauwe envelop.

Het was een hele tijd stil geweest. Mijn vrienden van de belastingdienst (nope, nog steeds hebben ze geen hoofdletter verdiend) hadden en hebben van mij nog een aantal cases in behandeling:
- inkomstenbelasting 2014, inclusief bezwaar en klacht en ja, je leest het goed, het gaat over 2014.
- en de never ending saga van de kinderopvangtoeslag van hetzelfde jaar.
Tegelijk met mijn bezwaar en mijn klacht heb ik ook weer de Ombudsman gemaild. Ik kan alleen maar heel complimenteus zijn over hun manier van communiceren. Snel, duidelijk en to-the-point.

Mede dankzij mijn contact bij de Ombudsman heb antwoord gekregen. Onder andere in een blauwe envelop. Hou je vast voor de redenering van de belastingdienst....

Op 12 november 2014 is per brief aan mij doorgegeven dat een bezwaar met betrekking tot mijn inkomen niet door de belastingdienst/toeslagen kan worden behandeld. Dit bezwaar hoort thuis bij de inkomstenbelasting of bij de afdeling buitenland (in speciale gevallen). Mijn bezwaar, klacht en mijn eerdere ingebrekestelling zijn daarom allemaal doorgestuurd naar kantoor buitenland.

Lief, sure. Dat doorsturen bedoel ik. Maar, duurt dat 3 jaar??? Want dit jaar heb ik weer een ingebrekestelling gestuurd en toen hebben de goeie mensen van belastingdienst/toeslagen navraag gedaan bij kantoor buitenland. En toen heeft dat kantoor aangegeven dat ons verzamelinkomen zal worden aangepast. Wanneer zij dan klaar zijn, dan ontvangt de belastingdienst/toeslagen weer een wijziging in ons verzamelinkomen en als deze wijziging een gevolg heeft voor de toeslagen (van 2014....), dan ontvangen we een herziene definitieve berekening kinderopvangtoeslag 2014.

Oh my goodness.

Dat dus. En dat kwam allemaal in een witte envelop.

In de blauwe envelop die deze week kwam zat het overzicht van de teruggaaf inkomstenbelasting 2014. Definitief. Nou ja, voor zover er bij de belastingdienst ooit iets definitief is.

Ik ga mijn vriend bij de Ombudsman mailen. Eens horen wat hij hiervan vindt.

Oh ja, had ik al gezegd dat de belastingdienst mijn dwangsombeschikking heeft afgewezen? Want toen de interne post na 3 jaar eindelijk de brief bij hem had afgeleverd, heeft de inspecteur binnen 2 weken een besluit verstuurd. Dat het 3 jaar en 2 weken heeft geduurd, is men gevoegelijk vergeten.

Wat was dat ook alweer met leuker en makkelijker?