donderdag 11 januari 2018

Baby, it's cold outside!

Het is winter. Echt diep winter. Er ligt sneeuw sinds begin december en de gemiddelde temperatuur is de afgelopen weken niet boven de min 10 (Celsius) geweest. So far, so good. Zijn per slot ook hierheen verhuisd omdat we zo verlangden naar echt winter.

Tot dinsdagochtend. Was toen al een paar dagen, en nachten, beneden de min 20 geweest. En op dinsdagochtend dacht UFU "doe het zelf maar, ik vind het te koud". Een hoesterig zielig geluid kwam onder de motorkap vandaan en verder niks. Daar stonden we dan. Tien over zeven 's morgens vroeg. En min 23, of zoiets.

Lang leve de verzekering! Sebastian van Falck was heel vriendelijk, terwijl hij waarschijnlijk die ochtend al was platgebeld door mensen wiens auto niet wilde starten. Sebastian heeft een lokale Falck berger gebeld en hoera, een uur later kwam Thomas de Falck bergerman om te zien wat er nog aan UFU te fixen viel.

Als totale auto nitwit was my best guess dat het aan de accu zou kunnen liggen. Maar nee, met wat extra stroom van Thomas op de accu was UFU nog steeds niet genegen om te starten. Toen gebruikte Thomas zijn jarenlange Jamtse winterervaring en pompte het gaspedaal fanatiek en probeerde te starten. En ja hoor! Thank goodness! Met een poef en wat gehoest kwam UFU tot leven (en degenen die nog sliepen in het buurtje ook...).

Het was een ijsprop. Zoiets wat je niet leert op wat voor inburgerings- of taalcursus. Misschien wel bij een auto verzorgen in een echte koude winter cursus. Doordat er ergens in een leiding condens was ontstaan, was daar een ijsprop gekomen. En die was door Thomas weggeblazen. Zorg voor een zo vol mogelijke benzine tank plus mik er het speciale spulletje K-spritt in. Dat speciale spulletje zou er voor moeten zorgen dat het niet meer kan bevriezen. Het? Ja, nou datgene wat dus bevroren was.

Weet nog steeds bijzonder weinig van auto's maar heb dus geleerd dat je zodra het onder 0 is een stevige voorraad K-spritt moet aanleggen!

Was vandaag min 26 hier. Ik duim en hoop dat UFU morgenochtend weer de K-spritt drinkt en net zo zonnig start als ze vandaag en gisteren heeft gedaan. Duimen jullie mee?


zondag 7 januari 2018

Wachten op Cora

Een echt winterse dag! Vroeg op staan, minstens 5 lagen aantrekken en dan de auto uitgraven. Een goede warming-up voor mijn eerste dag ever als funktionär in een langlaufwedstrijd.

Met een lunchbon op zak was het daarna verzamelen bij de startchef. Een leuke man die het al minstens een miljoen keer eerder had gedaan. Met boor en kettingzaag werd de laatste hand aan de start gelegd. Niet om een hokje te timmeren, maar om in de sneeuw te zagen zodat de kabel van het tijdssysteem weggestopt kon worden. Ondertussen was ik samen met een collega bezig om de warming-up area met van die blauwe balkjes af te bakenen.

We hadden gisteren 4 evenementen te coveren: start 5 km voor dames 17/18 jaar, daarna de 5 km voor dames 19/20 jaar, als een na laatste de 10 km voor de heren 17/18 en tot slot de 10 km voor heren 19/20 jaar.

Ik stond de eerste 2 evenementen bij het startpoortje. Zorgen dat de langlaufstokken vóór het poortje staan en na vertrek het poortje weer terug klappen zodat de volgende kan starten. Het eerste evenement voor de heren stond ik bij het verzamelpunt, checken dat ze chip en rugnummer hebben plus dat ze op de goeie volgorde gaan staan en eventueel helpen met het aandoen van de langlaufs. Dat laatste betekende met een schroevendraaier de sneeuw uit de schoenen prutsen en dan de binding dichtklikken. En het laatste evenement stond ik als chef om ze naar de start door te laten. Ze mochten niet op een rijtje daar al klaar gaan staan, direct achter het startpoortje. Een paar meter daar achter lag de afgebakende zone waar ze langlaufers klaar moesten gaan staan.

Wat een verschil met de dames en de heren! De dames, no kidding, stonden gewoon allemaal keurig op tijd klaar, op de goeie volgorde en luisterden ook goed naar de aanwijzingen. Maar die heren.... op het laatste moment aan komen rennen, skis vergeten (I kid you not), niet op komen dagen, oh ja er toch nog tussen willen, niet luisteren naar de aanwijzingen om maar wat te noemen.

Ik heb het met ons teampie daar leuk gehad. Koud, maar leuk. En met de heerlijke teamlunch daarna in de Arctura was het een mooie afsluiting van mijn eerste dag als funktionär.

Ik ben wel blij dat ik vandaag niet hoef. Vandaag wachten we op Cora. Cora komt uit IJsland en is eerst naar Trondheim (zou ik ook doen) en daarna schijnt Cora hierheen te komen. Het is hier nu nog heel rustig. Af en toe een windvlaag maar dat is het dan ook. Oh en het sneeuwt. Maar met alle sneeuwval van de afgelopen weken is dat al niet eens nieuws meer.

Morgen heerlijk nog een dag vrij. En daarna weer over tot de orde van de dag. Soort van. You never know what can happen. Toch? 

vrijdag 5 januari 2018

Valse start....

Nou ja, daar hoop ik niet op. Dat er morgen veel valse starts zullen zijn.

There's a first time for everything en morgen is mijn eerste keer als functionaris bij een langlaufwedstrijd. Het hing nog even in het ongewisse, maar sinds een dag of wat weet ik dat ik in het team van starters bij de Scandic Cup ben ingedeeld.

Mik is sinds september lid van de langlaufvereniging in Östersund en een van de voorwaarden is, behalve het betalen van het lidmaatschapsgeld, dat je je als ouders inzet tijdens de wedstrijden die door de vereniging worden georganiseerd.

Dames en heren in de leeftijd van 17-20 zullen morgen 5 en 10 km af gaan leggen, individuele start en in klassieke stijl.

En samen met de startchef en nog een collega ga ik dus zorgen dat er gestart kan worden.

Ik ben benieuwd.

Stap 2

Weet je nog dat ik zei dat het begonnen was?

Na een paar maanden rust zijn ze eergisteren weer verder gegaan. De sneeuw lag heup-hoog op de fundering, de buizen voor de leidingen waren allemaal diep onder gesneeuwd en we leefden in de heilige veronderstelling dat je niet kunt gaan bouwen als het zo midden winter is.

Mis. Kan wel. En snel ook. In 2 dagen staat bijna het hele huis. De muren werden kant en klaar aangeleverd en gingen in no tempo de hoogte in. Nu alleen het dak nog en de buitenkant is helemaal klaar, ook van het schuurtje. Nou is nog maar de vraag wanneer ze dan weer verder gaan met het dak en met de binnenkant. Ik heb geen verstand van bouwen. Helemaal niet zelfs, maar het lijkt me niet bevorderlijk voor je huis als het zo lang blootgesteld wordt aan de winterse elementen.

Det ordnar sig zeggen ze hier. Alles. Ook voor ons, kijk maar hoe het nu voor ons is na ruim 3 jaar in Zweden. Zo'n fantastische villa in onze 'achtertuin' mag en zal de pret niet drukken en maakt het alleen maar nóg leuker om te gaan bedenken waar we gaan wonen als Mik straks klaar is met school hier op Rödön.

The world is ours.