vrijdag 9 juni 2017

Good to go!

Oncologie, MRI, datortomografie. Van alles wat op -i eindigt, krijg ik een beetje een queasy gevoel. Geprik in mijn arm, geprik in mijn buik, nog meer geprik in mijn arm, oh ging niet, dan maar prikken in mijn andere arm en een uur stil liggen in een buis zo smal als een regenpijp. Sinds mijn operatie in Umeå, was dit mijn 3e driemaandelijkse avontuur, maar in al dit gedoe ben ik (nog steeds?) niet goed.

Gelukkig wordt het avontuur in het ziekenhuis altijd leuk afgesloten met een bezoek aan mijn all time favourite arts, rugchirurg Michel. Samen met een heel team aan wonderdokters heeft Michel destijds in Umeå een heldendaad verricht en 95% van de tumor weggehaald.

Het spannende is en blijft nu hoe het met die 5% is. De oncoloog had me 2 weken geleden al verzekerd dat het goed gaat. Goed met mijn bloed, goed met de 5%. Of liever slecht met de 5%, want die was niet gegroeid sinds de vorige keer. En daarom gaat het dus goed met mij. Onder andere.

Vanmorgen had ik mijn afspraak met Michel. Rugchirurgie zit ver weg van al het andere in het ziekenhuis in Östersund. Ver weg van alles wat maar prikken kan. En het ruikt er ook niet zo ziekenhuizerig. Michel begroette me weer heel stralend en we hebben samen naar de MRI beelden gekeken. Zelfs zijn baard wapperde vrolijk mee toen hij me het positieve nieuws gaf dat mijn skelet er prima uitziet. En dat het zelfs lijkt alsof de 5% misschien wel 4,75% is geworden! Ik kon bijna wel huilen van blijdschap!

Waar de oncoloog (welke dan ook) me altijd het gevoel geeft dat ik ziek ben - wat op zich ook zo is want de kanker is niet weg - geeft Michel me altijd het gevoel dat we nog iets kleins weg moeten werken, maar dat het goed is. Dat dit nog even een dingetje is, maar that we can do this. I guess dat ik het de oncoloog ook niet kwalijk kan nemen. Dat wat er nog zit, is natuurlijk hun ding. Daar zijn ze oncoloog voor om daar iets mee te doen. En het lijkt wel of oncologen zo in hun dingetje zitten, dat ze vergeten dat er een mens achter de lab uitslagen zit.

Michel is van de botten, van het skelet en van alles wat eventueel een bedreiging daarvoor zou kunnen zijn. En nog een groot verschil: Michel is ook van de communicatie, van de patiënt achter de MRI beelden en het vuistdikke patiëntdossier. Michel die snapt ook dat ik het nu het lastigst vind in mijn hoofd. Mijn lijf wordt elke dag sterker en ik kan en doe en wil steeds meer. Maar mijn hoofd heeft het er soms moeilijk mee dat ik niet kankervrij ben. Dat ik niet kan zeggen dat de kanker weg is. Want dat is ie niet. Er zit nog maar een klein ietsiepietsie beetje, maar toch.

Het is goed dat ik Michel altijd als laatste zie in mijn driemaandelijkse ziekenhuisgedoe. Dankzij hem ga ik altijd met een (nog) positiever gevoel over mijn lijf en leden de toekomst in.

I'm good to go, for at least another 3 months. En dan? Dat zien we dan wel weer. Nu ga ik vieren! En bijna inpakken, op naar de vakantie!

zaterdag 3 juni 2017

UPDATED: Oh nee toch!

Twee en half jaar wonen we hier. Op een prima plek met heel mooi uitzicht. Vanuit onze woonkamer kijken we uit over de glooiende weilanden helemaal naar Östersund in de verte.

Maar dat gaat nu veranderen.

Het grasland direct achter ons appartementengebouw gaat bebouwd worden. Nu staat dat grasland al een hele tijd te koop. Een lokale ambitieuze architekt heeft het land een jaar of zes geleden gekocht. Het initiële plan was geloof ik om er 14 villa's neer te zetten. Maar nadat het zo lang duurde om het eerste 'showhuis' verkocht te krijgen, zijn de plannen gedownsized naar 8 villa's. En 1 van die villa's, de eerstvolgende die gebouwd gaat worden, die komt dus precies achter ons appartement. Weg uitzicht. Hallo buren.

Niet dat dit stuk grond nu verkocht is. Niet omdat er nu mensen elders enthousiast plannen aan het maken zijn voor hun nieuwe huis dat in Rödön gebouwd gaat worden. Nee. Alleen omdat de grondeigenaar weer een nieuw showhuis wil, gaat er hier gebouwd worden. In de hoop dat dit showhuis wel binnen 4 jaar verkocht zal worden.

Misschien kan ik me deze move nog wel voorstellen vanuit de gedachte van de grondeigenaar. Maar als je bedenkt dat er nog 6 andere stukken grond op het grasland achter ons appartement te koop liggen, dan vraag ik me af waarom hij nou precies achter ons huis wil gaan bouwen nu. Bij geen van de andere stukken grond komt de nieuwe villa zo dicht op andere bebouwing.

Om nog maar te zwijgen over hoe de bouwplannen bekend gemaakt zijn. Natuurlijk, het is zijn grond en hij mag er mee doen wat hij wil. Nou ja, binnen de grenzen van redelijkheid. Maar in zo'n kleine gemeenschap als deze zou je toch denken dat je als bouwer dan in ieder geval de direct omwonenden even op de hoogte brengt van wat er staat te gebeuren. Even een briefje, kost amper moeite en is wel zo netjes. Nu zijn we er achter gekomen doordat we een vage brief van onze verhuurder kregen waarin stond of we alsjeblieft onze caravan wilde weghalen omdat de bouwmachines veel ruimte nodig hebben. Say what? Caravan? Bouwmachines?

Natuurlijk heb ik direct contact opgenomen met onze verhuurder. Maar confrontatie, of liever communicatie staat niet heel hoog op de prioriteitenlijst bij onze contactpersoon daar. Toen maar een berichtje naar de architekt. En van hem kreeg ik gisteravond het bericht dat ze inderdaad gaan bouwen.

En of ik nog vrienden heb die hier willen komen wonen.

Dus, zijn er enthousiastelingen die naar Rödön willen verhuizen? Naar een pretentieus huis met een kleine schaduwrijke tuin en een appartementengebouw vlak achter je?

UPDATE:
Marco had het goeie idee om eens te kijken wie er in Krokoms kommun verantwoordelijk is voor het uitgeven van bouwvergunningen. En hoe het zit met Rödön, wat voor visie hebben ze in de kommun voor plattelandsdorpjes als Rödön? Eergisteren heb ik een lange mail geschreven naar de chef van de afdeling die zich hiermee bezig houdt. Tot mijn stomme verbazing kreeg ik vrijwel per ommegaande een mail van haar waarin ze aangaf dat ze mijn mail in goede orde had ontvangen en dat ze de zaak gaat onderzoeken. Ik ben benieuwd! To be continued....

donderdag 1 juni 2017

Tekort

Watertekort. Droogte. Dat zijn woorden die ik nooit met Zweden geassocieerd heb. Tot nu. 

Want in het afgelopen jaar heeft het (veel) te weinig geregend en gesneeuwd. Het grondwaterniveau is daardoor veel lager dan bijvoorbeeld vorig jaar om deze tijd. Grondwater wordt op heel veel plekken aangewend voor drinkwater. In andere gebieden gebruikt men water uit meren. Maar ja, ook daar is het waterniveau niet wat het geweest is. 

Volgens officiële instanties als SMHI (het Zweedse KNMI), Livsmedelsverket en Myndigheten för Samhällsskydd is het land niet goed voorbereid op een droge zomer. Ze voorspellen gezamenlijk dat het vrij rampzalig is als het weer zo'n droge zomer is als vorig jaar en het jaar daarvoor. Rampzalig bijvoorbeeld voor de vele boeren. Er wordt nu 'al' gesproken over watertransporten van elders naar de droge gebieden. En sinds april van dit jaar is in een heel aantal delen van Zweden een bewateringsverbod ingevoerd. 

Ik hoop natuurlijk op zon deze zomer, lange lichte warme zonnige avonden. En als het dan 's nachts als we slapen regent, lijkt me dat een prima deal! 

woensdag 31 mei 2017

Change

Change is about to happen. Zoals ook vorig jaar om deze tijd. En ook in het jaar daarvoor om deze tijd. Om nog maar te zwijgen over het jaar dáárvoor.

De zomervakantie begint hier al bijna. De lange (and I mean laaaaaange!) zomervakantie van 10 weken begint over 2 weken. In de laatste weken voor de vakantie wordt er her en der nog een beetje gewerkt, maar is er ook een aantal hoogtijdagen ingepland. Zo gaat Miks hele school volgende week naar het sportcentrum in Krokom. Op de atletiekbaan zijn ze de hele dag in touw met allemaal wedstrijden. Sportdag á la Rödön.

Gisteren was een heel speciale hoogtijdag. Een dag die ieder jaar terugkomt, maar toch ook ieder jaar weer anders is: de stadiebytardag. Op die dag gaan alle kids een dagje meelopen in hun groep van het volgende jaar. De erwten van de opvang schuifelen enigszins bedeesd de grote school van Mik binnen. De kinderen die daar al zitten, gaan na de eerste pauze stuiterend naar hun volgende groep.

In Nederland heb je, tenzij het in de afgelopen 3 jaar veranderd is, de onder- en de bovenbouw op de basisschool. In Zweden hebben ze de onder-, de midden- en de bovenbouw. De basisschool duurt hier per slot ook 9 klassen, dus een extraatje in de onderverdeling kan makkelijk.

Met Miks overgang naar jaar 4 gaat Mik volgend jaar in de middenbouw, het mellanstadiet. Waar de overgang vorig jaar alleen maar betekende een tafel aan de andere kant van de klas (jaar 2 en 3 zitten samen), moet Mik voor jaar 4 nu de trap op naar een heel nieuw klaslokaal. Met een nieuwe juf én een nieuwe meester! Na 3 jaar 2 juffen Ingrid, 1 juf Lisa en 1 juf Isabel heeft Mik volgend jaar juf Helena en meester Magnus. En zit dus in een heel nieuw lokaal, samen met jaar 5 en 6.

Weet je mam, nu mogen we ook over de grens in de pauze. Nu mogen we ook het bos in! Mik kan niet wachten. Jaar 4? Bring it on!

UPDATED:
Ik heb net geleerd (dank je wel Joan!) dat de heeeele lange Zweedse zomervakantie voortkomt uit een oude Zweedse oogstwet. Kinderen kregen vroeg vrij van school om op het land te kunnen helpen bij het oogsten. En Mik maar denken dat we op vakantie gaan en dat hij veel kan gaan voetballen met zijn vrienden. Oogsten zal ie! Nee hoor, we gaan wel degelijk op vakantie. Over precies 2 weken zijn we nu op weg naar Noorwegen. Via de Vildmarksvägen. Dus een beetje sneeuw zien we in ieder geval deze zomervakantie!