woensdag 20 september 2017

Bye bye uitzicht

Het is begonnen.

De bulldozer staat achter ons huis uit te rusten van een dag graven. De outline van de nieuwe fantastische villa die gebouwd gaat worden is te zien.

Eerder deze week ontvingen we nog de bevestiging van de rechtbank dat ons nieuwe bezwaar nu bij de rechtbank ligt en dat het tot 6 maanden kan duren voordat het behandeld is. Ik voelde me al helemaal gerustgesteld dat er dan dus in ieder geval tot die tijd niks gedaan kon worden.

Mis!

Het blijkt dat je 2 soorten bezwaar kunt schrijven: een bezwaar met inhibition, dat betekent dat de andere partij hangende het bezwaar niet mag beginnen met bouwen en een gewoon bezwaar. Ik heb tot vandaag nooit geweten dat er 2 soorten bezwaar bestaan. En dus was ons bezwaar een 'gewoon' bezwaar en mag de architekt dus gewoon gaan bouwen.

Mocht het nou zo zijn dat de rechtbank in ons voordeel gaat besluiten, dan zou de architekt het terrein weer in oorspronkelijke staat moeten terug brengen.

Tja.

We hebben ons best gedaan.

Ik hoop nog steeds op een stiekeme en heel plaatselijke invasie van boktorren of zo. Of ander ongedierte. Een teken waar dan ook vandaan waaruit blijkt dat het zo suf is dat hij daar gaat bouwen.

Nu is het tijd voor thee. En zen. En de luxaflex dicht doen.

zondag 17 september 2017

Help!!!

Morgen begin ik aan mijn 4e week als ambtenaar van Östersunds kommun. Een ambtenaar (ambtenares? ambtenarin?) die duchtig ingewerkt wordt, kan ik wel zeggen!

Voordat vrijdag het weekend begon, zaten we met een groep van 8 in een vergaderzaal. Met Anders de brandman. Anders had 4 van zijn vrienden meegenomen. Of vriendinnen. Was niet te zien of ze hij of zij waren omdat ze geen onderlijf hadden. Passend in deze tijd had Anders 4 gender-neutrale vrienden meegenomen om ons HLR te leren.

De EHBO kenners onder jullie weten direct waar ik het over heb. Voordat ik de vergaderzaal binnen ging, moest ik het echter nog even googelen. Mijn EHBO kennis strekt zich zo ongeveer tot waar de pleisters zich bevinden. Maar goed, Anders ging ons dus Hart en Long Redding leren. Voor alle anderen was het een herhaling want ik begreep dat het gebruikelijk is dat men het hier op school leert. Klinkt als een heel zinnige zaak! Maar voor mij was alles nieuw.

Na een informatieve presentatie met praktijktverhalen van de brandman was het tijd om te gaan oefenen. Aangezien ons vergaderzaaltje te klein was, verhuisden we met 3 van de gender-neutrale vrienden naar de gang voor het oefenen. Hilariteit alom natuurlijk. 5 meiden met 3 poppen. Op vrijdagmiddag. In de vergaderzaal gingen de 2 heren van de groep aan de gang met een van de poppen en het HLR apparaat. Nadat zij klaar waren mochten wij ook allemaal een keer proberen.

Is heel wat anders dan hoe je de telefoon aan moet nemen. Heel wat anders dan hoe je wat in welke systemen op moet zoeken of moet noteren. Maar ik denk dat ik dit wel het meest zinnige onderdeel van mijn introductie tot nu toe heb gevonden. Niet dat ik nu als eerste naar een in elkaar gezakt iemand toe zal spurten denk ik.

Alhoewel, misschien ook wel. Nu weet ik én hoe het HLR werkt én waar de pleisters liggen.

woensdag 13 september 2017

Een dag met een kleedje. En fika.

Heeeeeel veel fika!

Ik geniet nog steeds van mijn never-before-experienced uitgebreide introductieperiode bij de kommun. Vandaag stond een introductiedag bij de Sociale Dienst op het programma. Een introductiedag voor alle nieuwe medewerkers en stagiaires die in de afgelopen maanden bij Östersunds kommun zijn begonnen. 

Samen met 3 collega's van het Kundcenter meldden we ons keurig 10 minuten voor de aangegeven starttijd bij de receptie. Met minder dan 3 minuten te gaan, werden we door een haastige meneer opgehaald en naar een grote vergaderzaal 3 gangen verderop gebracht. Wij hadden verder helemaal geen mensen gezien in de receptie, toch zat die grote donkere vergaderzaal al vol met zeker 40 andere mensen. 

Afijn. 

Nadat de techniek op gang gezwengeld was, vertelde de organisator van de dag het schema. Krap een half uur na aanvangstijd van de dag stond de eerste fika pauze al gepland! En niet even snel een kopje thee of koffie halen. Nee. 20 minuten lang had men de tijd om zelf een sandwich te bouwen. 

Om 10 uur weer verder, met 2 boeiende presentaties. De respectievelijke chefs van verschillende afdelingen legden uit hoe hun afdelingen in elkaar steken, wat ze precies doen en wat de prognoses zijn voor het komende jaar. Maar toen ik zo stil zat te luisteren, vond ik het best fris. Niet alleen ik vond dat, meerdere mensen zaten wat rond te schuifelen op hun stoel. Totdat ik er eentje zag op staan om een plaid te pakken. Yep! Een plaid! In de vergaderzaal lagen her en der plaids over stoelen. Economisch verantwoord in ieder geval. Verwarming hoeft niet, we leggen gewoon een paar kleedjes neer. Dan redden ze zich ook wel. Heb ik in Nederland nog nooit meegemaakt, met een kleedje over mijn knieën naar een presentatie luisteren. 

De lunch was uitstekend verzorgd. Kunstige aardappelsalade, kipspiesjes, groene asperges in bacon met iets kazerigs er tussen, kunstig gekruid koud vlees, tapenade, verschillende soorten luxe kaas, lekker bruin stokbrood, druiven en bananen. En dan heb ik vast nog wel iets gemist. Niks geen geknoei met plastic bordjes of zo. Nope. Gewoon servies en vork en mes. En als je klaar bent, dan ruim je het zelf op: afval in de daar voor bestemde recyclebak en je bord en bestek in de afwasmachine. Ik keek mijn ogen uit! Heb ik bij Telfort nooit zo gezien. 

Vanmiddag hadden we ook nog 2 presentaties. Maar niet achter elkaar natuurlijk. Weer ruim 20 minuten Fika. Met een hoofdletter. En snoepjes. 

Ik heb een hele hoop informatie gekregen vandaag. Zowel over de sociale dienst, als over hoe zulke dagen in de Jämtse ambtenarensfeer verlopen. Het avontuur van onze verhuizing is nog lang niet over. Soms voelt het alsof het nog maar net begonnen is! 


zondag 10 september 2017

Hoe is het nou?

Het is bijna 5 jaar na dato. En ook 1 jaar. Ik ben eigenlijk niet zo van het terug kijken, maar soms helpt het me. Ik weet niet precies waarom.

Het is in december van dit jaar 5 jaar geleden dat ik de diagnose borstkanker te horen kreeg. Dankzij de goede zorgen van de oncologen, chirurgen en verpleegkundigen van het AMC ben ik 2 jaar later met een verklaring van goede gezondheid naar Zweden verhuisd.

En op 30 september is het 1 jaar geleden dat ik die gave helicopter ride naar Umeå beleefde. Van Umeå terug naar Östersunds ziekenhuis naar rehab naar bestraling in Sundsvall en naar huis.

Komende week begint het 3-maandelijkse controlegebeuren weer. Elke drie maanden wordt er een CT-scan gemaakt van buik en longen, een bloedproef genomen en een MRI-scan gemaakt van mijn hele bovenlijf. Ook wordt er dan een hormoonimplantaat geplaatst om het laatste restje kanker in mijn lijf zo klein mogelijk te houden of liefst nog kleiner te maken. Elke 6 maanden krijg ik ook nog een infuus met een skeletbeschermend spulletje.

Ik ben nog steeds onder de indruk van de Zweedse gezondheidszorg. Zoals ik deze ervaar, gaat het snel en adequaat. Natuurlijk moet je ook hier (net als waarschijnlijk in heel veel andere landen) zelf er wel 'bij blijven': vragen als je dingen wilt weten, zeggen als je het met iets niet eens bent, enfin, you get the idea.

Om de 3 maanden dus al mijn sieraden af prutsen zodat de machines niet op hol slaan. Dat is nog het lastigste van al!