donderdag 15 februari 2018

Verschil

De ene cultuur is de andere niet. Dat merk ik iedere dag weer op mijn werk.

Waar een onwetende journalist Östersund recentelijk nog een 'slaapstadje' noemde (om over de rest van de onwaarheden in zijn stuk nog maar te zwijgen), hebben zich inmiddels mensen uit alle windstreken hier gevestigd.

Alhoewel er best aardig wat Nederlanders in Jämtland wonen, ben ik de enige Nederlandse op mijn afdeling bij de kommun. Meer en meer kom ik tot de conclusie dat ik in mijn vorige jobs vaak verwend ben met heldere communicatie. Meestal recht voor zijn raap, zakelijk, to-the-point. Ik hou daar van. Weet ik precies waar ik aan toe ben.

Meer en meer merk ik in mijn huidige werkomgeving dat communicatie via via via gaat en dan nog met een omweg. Als het dan uiteindelijk via via via aankomt, is de boodschap meestal niet eenduidig. Als ik dan samenvat hoe ik het begrijp, dan komt er nog weer een nieuwe manier van interpreteren van de boodschap naar voren die niemand ooit had kunnen zien aankomen. Nou ja, ik in ieder geval niet. Mijn collega's halen meestal berustend hun schouders op en gaan over tot de orde van de dag.

Ben ik erg Nederlands dat ik liever in 2 regels een concrete boodschap krijg dan via via een heel verhaal krijg waar geen touw aan vast te knopen is. Of van de ene laag in het management 1 verhaal en als je gaat checken bij de volgende laag in het management (yep, ze hebben hier heul veel managementlagen) dat je dan een heel ander verhaal krijgt.

In mijn werk hoor ik natuurlijk ook veel verhalen van mensen uit die verschillende windstreken. Verhalen over verschillen in cultuur. Het wordt nooit in die woorden gezegd, maar daar komt het vaak wel op neer. Wat in Zweden cultureel geaccepteerd is, voelt voor sommige nieuwe inwoners van Jämtland niet altijd even aanvaardbaar aan. Of het nou gaat om gemeenschappelijke omkleedruimtes in openbare sporthallen en zwembaden of om het feit dat de kommun niet een heel grote voorraad appartementen heeft om uit te geven aan een ieder die zich bij het kundcenter aan de balie komt melden.

Waar dit 'slaapstadje' al niet groot in kan zijn! Van Eritrea tot IJsland, van Colombia tot Thailand, een hoop mensen heb ik in mijn job bij het kundcenter inmiddels ontmoet. Verwondering, irritatie, verbazing, vermaak, gezelligheid, frustratie en gedrevenheid zijn vaste ingrediënten op een gewone werkdag.

Nog 1 dag en dan is het weer weekend.


zondag 11 februari 2018

UPDATED! De zenuwen

Yep. Het is weer zover. UFU moet weer naar zijn jaarlijkse date met de keurmannen.

Ieder jaar vind ik het weer spannend. Het lijkt zo lang geleden dat we de luxe van een leaseauto hadden en ons voor geen centje (of meerdere centjes!) zorgen hoefden te maken om de uitkomst van de jaarlijkse APK.

Afkloppen, maar tot nu toe is het elk jaar best goed gegaan. Vorig jaar werd UFU goedgekeurd maar wel met iets wat we in ieder geval voor deze keer gefixed moesten hebben. Iets met een wiel en balans. Is in ieder geval gefixed. Ze hadden het gelukkig opgeschreven en de garagemannen wisten precies wat ze moesten doen.

En nice to have was ook een vervanging van de voorruit. Want ja, na een jaar of 10 wordt het wel eens wat en oh ja er zat ook wel wat steenslag op. Ik ga het erop wagen. Met een ruit die het prima doet (kan een ruit het prima doen? Afijn, we zien er alles door) ga ik donderdagochtend vroeg naar de keuring.

Pff... ik heb er toch altijd weer de zenuwen voor.

Duimen jullie?

15 februari: Yes! Dank jullie wel! Het heeft geholpen.... UFU heeft weer een seal of approval gekregen van een zeer bedachtzame meneer van de autokeuring. Halverwege werd ik naar UFU toegewenkt door hem. Toen zakte mijn hart wel even in mijn schoenen. Oh nee toch, er zal toch niks aan de hand zijn. Nope, het was niet de voorruit (waar ze de vorige keer over begonnen). De bedachtzame meneer heeft helemaal niks over de voorruit gezegd. Nee, het was het rechtervoorwiel. Als ik mijn hand erop legde en hij ging er woest aan wiebelen, dan voelde ik misschien wel dat er ergens een wiebeltje zat dat er niet zou moeten zitten.

Ja ik dank je de koekoek, wat wil je als je als bedachtzame man aan het voorwiel sleurt. Heb heel ernstig geknikt en er verder het zwijgen toe gedaan. Gelukkig was dat het enige wat de bedachtzame man wist te verzinnen en na een remtest kreeg ik het felbegeerde stempel "Godkänd".

Mooi!

dinsdag 23 januari 2018

Pluk de dag

Vandaag was het weer zover. De periodieke check bij de oncoloog hier in het ziekenhuis in Östersund.

In de periodes tussen de respectievelijke checks voel ik niks. Nou ja, niks. Ik voel me niet ziek. Of zwak of misselijk. Ik voel me, gewoon, Jojanneke. En ik ski. En langlauf. En we gaan de hort op. Oh ja en ik werk. Kortom, life goes on. En ik geniet. Intens. Van het meeste in ieder geval.

Totdat de brieven vanuit het ziekenhuis weer komen om te vertellen dat het weer tijd is voor de controles. Op dat moment weet ik weer dat er ergens nog iets ligt in een heel donker hoekje in mijn achterhoofd.

Wat mij betreft ligt het goed daar, in dat donkere hoekje. Ik hoef er verder niks mee. Ik weet dat het er ligt. Maar zolang er geen ziekenhuisdingen gepland staan, dan denk ik niet aan het donkere hoekje en laat het donkere hoekje mij ook met rust. Wat ik eigenlijk wil zeggen: tussen de afspraken door vergeet ik dat ik ziek ben. Want ik voel me niet ziek. Ik voel me kiplekker. En ik heb zoveel plannen en dromen voor wat ik allemaal nog wil doen. Ik heb al niet genoeg uren in een dag om alles te doen wat ik wil, laat staan dagen in een heel leven. Pluk de dag! In het kwadraat! En dan nog meer.

Behalve dus als ik op de stoel bij de onco zit. Een heel aardige man hoor. En to the point. Gelukkig. En met het goede nieuws dat het er nu stabiel uitziet. Pff. Ik kan je zeggen dat ik altijd wel een tissue in mijn zak heb als ik naar de onco ga.

Tot ongeveer 5 minuten voordat ik bij de onco naar binnen ga, denk ik niet aan het donkere hoekje. Maar zodra ik binnen zit, zelfs nog voordat hij iets gezegd heeft, voelt het alsof ik midden in het donkere hoekje zit.

En dan zodra ik goed nieuws van de onco heb gekregen, weet ik niet hoe snel ik weg moet wezen uit dat donkere hoekje om weer de dag te gaan plukken.

Dus.

Welk donker hoekje? Ik heb vandaag goed nieuws gekregen!

Ik heb het te druk met plukken nu!

Ik hoop dat jullie ook heel erg kunnen genieten van een mooie dag!

donderdag 11 januari 2018

Baby, it's cold outside!

Het is winter. Echt diep winter. Er ligt sneeuw sinds begin december en de gemiddelde temperatuur is de afgelopen weken niet boven de min 10 (Celsius) geweest. So far, so good. Zijn per slot ook hierheen verhuisd omdat we zo verlangden naar echt winter.

Tot dinsdagochtend. Was toen al een paar dagen, en nachten, beneden de min 20 geweest. En op dinsdagochtend dacht UFU "doe het zelf maar, ik vind het te koud". Een hoesterig zielig geluid kwam onder de motorkap vandaan en verder niks. Daar stonden we dan. Tien over zeven 's morgens vroeg. En min 23, of zoiets.

Lang leve de verzekering! Sebastian van Falck was heel vriendelijk, terwijl hij waarschijnlijk die ochtend al was platgebeld door mensen wiens auto niet wilde starten. Sebastian heeft een lokale Falck berger gebeld en hoera, een uur later kwam Thomas de Falck bergerman om te zien wat er nog aan UFU te fixen viel.

Als totale auto nitwit was my best guess dat het aan de accu zou kunnen liggen. Maar nee, met wat extra stroom van Thomas op de accu was UFU nog steeds niet genegen om te starten. Toen gebruikte Thomas zijn jarenlange Jamtse winterervaring en pompte het gaspedaal fanatiek en probeerde te starten. En ja hoor! Thank goodness! Met een poef en wat gehoest kwam UFU tot leven (en degenen die nog sliepen in het buurtje ook...).

Het was een ijsprop. Zoiets wat je niet leert op wat voor inburgerings- of taalcursus. Misschien wel bij een auto verzorgen in een echte koude winter cursus. Doordat er ergens in een leiding condens was ontstaan, was daar een ijsprop gekomen. En die was door Thomas weggeblazen. Zorg voor een zo vol mogelijke benzine tank plus mik er het speciale spulletje K-spritt in. Dat speciale spulletje zou er voor moeten zorgen dat het niet meer kan bevriezen. Het? Ja, nou datgene wat dus bevroren was.

Weet nog steeds bijzonder weinig van auto's maar heb dus geleerd dat je zodra het onder 0 is een stevige voorraad K-spritt moet aanleggen!

Was vandaag min 26 hier. Ik duim en hoop dat UFU morgenochtend weer de K-spritt drinkt en net zo zonnig start als ze vandaag en gisteren heeft gedaan. Duimen jullie mee?